Androgeny – najczęstsza przyczyna łysienia

Łysienie androgenowe to najczęstsza przyczyna utraty włosów u człowieka – zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Mimo, iż określane jest mianem łysienia typu męskiego, dotyka ogromnej rzeszy kobiet. U podstaw łysienia androgenowego leży zaburzenie gospodarki hormonalnej, a ściślej – nadmiar androgenów, czyli męskich hormonów płciowych.

Pierwsze objawy łysienia androgenowego pojawiają się u mężczyzn między 20 a 30 rokiem życia, u kobiet powyżej 30 roku życia. Cechą charakterystyczną jest powstanie u mężczyzn tzw. zakoli, czyli utrata włosów na czubku głowy oraz w okolicy skroniowo – czołowej; gdy te dwa zubożone we włosy obszary połączą się na skutek stopniowego cofania się linii włosów, powstaje specyficzna łysina z obrąbkiem włosów wokół. Natomiast u kobiet linia włosów nie cofa się, a dochodzi do równomiernego przerzedzenia czupryny równomiernie na szczycie głowy.

Zobacz więcej: androgenowe.net.pl – portal o łysieniu

Dlaczego wysoki poziom androgenów sieje takie spustoszenie na owłosionej skórze głowy? Androgeny powodują ścieńczenie włosów, spowolnienie ich wzrostu oraz zanik mieszków włosowych. Przyczyniają się do wzmożonej utraty włosów, hamując jednocześnie ich odrastanie. Na wystąpienie tej dolegliwości wpływ mają zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. U kobiet dodatkowe znaczenie mają zaburzenia hormonalne z nadprodukcją androgenów oraz spadkiem syntezy estrogenów. Jest to m. in. okres menopauzy, zespół Cushinga, guzy jajnika czy zespół policystycznych jajników. U mężczyzn dominują predyspozycje genetyczne prowadzące do nadmiernej konwersji testosteronu do aktywniejszego metabolitu – dihydrotestosteronu oraz nadmiernej wrażliwości włosów na jego działanie.

Diagnostyką tego złożonego problemu skutecznie może zająć się wyłącznie trycholog – dermatolog specjalizujący się w leczeniu włosów i owłosionej skóry głowy. Rozpoznanie następuje na podstawie badania klinicznego. Pierwszym etapem jest wywiad lekarski, obejmujący występowanie łysienia w rodzinie, stosowane obecnie leki czy schorzenia dodatkowe. Oceniany jest stopień zaawansowania łysienia i występowanie objawów dodatkowych: trądziku, łojotoku czy nadmiernego owłosienia na ciele (hirsutyzmu). U kobiet dodatkowo wymagane jest przeprowadzenie badań dodatkowych: poziomu testosteronu, DHT i estrogenów; niekiedy zalecana jest także poszerzona diagnostyka u ginekologa czy endokrynologa. U pacjentów wykonywany jest także trichogram, czyli mikroskopowe badanie włosa, z uwzględnieniem wyglądu korzeni włosowych i określeniem ilość włosów w poszczególnych fazach cyklu włosowego. Jak wygląda u trychologa? Zobacz: http://clinicadermatologica.pl/dzialy/trychologia/

Po postawieniu ostatecznej diagnozy trycholog proponuje leczenie: stosowany jest doustnie spironolakton czy finasteryd – leki o działaniu antyandrogennym. U kobiet dodatkowo stosowana jest antykoncepcja hormonalna (estrogeny plus octan cyproteronu). Takie leczenie trwa kilka do kilkunastu miesięcy. Ponadto stosowany jest miejscowo minoksidil, pobudzający krążenie krwi i stymulujący mieszki włosowe do wzrostu włosów. Leczenie miejscowe skuteczne jest jedynie w okresie jego stosowania; po jego odstawieniu włosy ponownie wypadają, a proces łysienia powraca na nowo.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

+ 49 = 58